September 2009. Ik was net begonnen als zelfstandig ondernemer (facility manager), de financiële crisis sloeg hard om zich heen. Een groot huisvestingsproject, waar ik aan werkte, kwam stil te liggen. Ik voerde een goed gesprek met mijn man op de bank.
Hij zei: uit het niks: ‘waarom ga jij geen LinkedIn les geven?’. LinkedIn was sterk in opkomst in Nederland eind 2009. Er zaten bijna 3 miljoen Nederlanders op LinkedIn. LinkedIn was zich aan het ontwikkelen, gaf zelf geen onderwijs en er waren nog maar weinig mensen in Nederland die er les in gaven.
Ik zag beren op de weg: ‘ik ben geen docent, ik heb daar niet voor geleerd. Ik kan dat niet, ik ben opgeleid tot facility manager’.
Ik begreep goed waar die twijfel vandaan kwam. Ik had als kind een droom om naar het conservatorium te gaan. Ik speelde zeer verdienstelijk dwarsfluit, maar helaas niet goed genoeg voor een plek. Ik ging een andere opleiding doen en wilde staatsexamen doen. Het was 1979 en ik nam les bij een fluitdocent die een eerste stoel bezette bij een bekend Nederlands orkest. Ik mocht van hem een middagje lesgeven. Dan kon hij zien of ik talent had om les te geven. Hij was van mening dat je daarmee geboren moest zijn. En het eindoordeel was: ‘Jij hebt geen talent voor lesgeven. Ik raad je aan om geen staatsexamen te gaan doen en een ander beroep te kiezen’. Bam. Droom weg. Ik was niet geschikt voor lesgeven. Dat stond voor altijd in mijn geheugen gegrift.
Mijn man hield mij een spiegel voor: ‘Je bent een netwerker, daar gaan jouw ogen van glimmen. Je vindt LinkedIn geweldig. Je kunt goed presenteren, daar krijg je energie van. Je kunt helder uitleggen, je bent heel creatief. Je hebt geen keuze, want de markt is ingestort. Dus waarom probeer je het niet gewoon? Misschien wordt het wel een succes!’
Ik wist dat ik geen keuze had en ging aan de slag met het schrijven van een handleiding voor LinkedIn, want als trainer moet je heel goed voorbereid zijn op alle vragen uit de zaal. Dus ik had een voorsprong nodig. En ik maakte een opzet voor de training.
En daarna ging ik op mijn eigen enthousiaste wijze en vol energie in mijn netwerk over mijn nieuwe plannen vertellen. Meteen was het raak: een reïntegratiebedrijf wilde mij wel een kans gunnen om aan 16 cliënten die nog nooit van LinkedIn gehoord hadden uit te leggen wat ze misten en waarom zij via LinkedIn hun kansen op een nieuwe baan konden vergroten.
Het was heel spannend om te doen, maar na zo’n 20 minuten had ik ze allemaal enthousiast gemaakt en kreeg ik aan het einde applaus. Ik heb uit die tijd zelfs nog contacten die mij volgen of mij af en toe raadplegen over een LinkedIn vraag. Ik kwam stralend en vol adrenaline thuis. ‘Zie je wel. Ik wist het zeker’, zei mijn man.
Nu zijn we 15 jaar en 7.000 cursisten verder en ik geef nog steeds met even veel plezier en passie les in LinkedIn. Ik zie dat LinkedIn nog steeds door heel veel mensen niet goed wordt gebruikt. Ze maken een profiel voor zichzelf en niet voor degenen die naar ze op zoek zijn. Dat leidt ertoe dat ze niet gevonden worden en teleurgesteld raken.
Van mijn klanten krijg ik terug dat ze het meeste hebben geleerd in mijn training van het verhaal achter de functies. Dat is een verhaal dat je jouw hele leven bij blijft, of LinkedIn nu aangepast wordt of niet. Het leren doorgronden en begrijpen van het medium. Dan gaat het daarna bijna helemaal vanzelf en kunnen er mooie dingen gebeuren, waarover een andere keer meer!